Jarenlang reisde Maud, gefascineerd door uiterlijke vormen: kunst, historie en het ontdekken van verbindingen tussen culturen, mensen en hun literatuur vooral poëzie. Ze besefte dat alles overal voortdurend verandert: mensen en culturen ontwikkelen zich en creëren steeds nieuwe werkelijkheden. Elke cultuur heeft haar unieke kenmerken en telkens ervaarde ze dat elke historische verandering gepaard ging met het loslaten van het oude en het herontdekken van het nieuwe.

De indrukken die Maud tijdens haar reizen opdeed, vormden een rijke voedingsbodem voor haar kleurrijke schilderijen. Zo raakte ze in Iran geïnspireerd door de zachte poeder roze en grijze tinten, die hun oorsprong vinden in de sfeer, de faience en de poëtische tradities van het land. In Andalusië lieten de gedichten van de Spaanse dichter Lorca haar grijpen naar warme bruine losse pigmenten. In Libië ontstond een abstract dubbelbeeld: een platte dwarsdoorsnede van het landschap gecombineerd met een vogelvluchtperspectief, altijd met de zee op de achtergrond. India bracht een explosie van kleur, kracht en beweging, gevoed door de energie en inspiratie die de rivier de Ganges haar bood.